(હોરરસ્ટોરી )ચીસ-3

(આગળના ભાગમાં આપણે જોયુ કે ઠાકૂર સાહેબની હવેલીમાં અડધી રાત્રે બે ભાઈ બહેનને વિચિત્ર અને અશ્લિલ હરકતો કરતાં જોઈ ડધાઈ ગયેલી શબનમ કાજી સાહેબને મળે છે. કેમકે બન્ને એકબીજાને અલગ નામથી સંબોધતાં હોઈ એ જોઈ કોઈ પ્રેતાત્માનો સાયો હવેલી પર મંડરાતો હોવાનુ એ દ્રઢ પણે માને છે જ્યારે કાજી સાહેબ મૌલાના અસબાબ રાંદેરીની મુલાકાત કરાવે છે ત્યારે મૌલાના હવેલીમાં શક્તિશાળી પ્રેતાત્માઓનો સાયો હોવાનુ જણાવી મદદ કરવાનુ વચન આપે છે હવે આગળ...)
              **  **  **  **  **
મૌલાના અસબાબ રાંદેરીએ તસબી ફેરવતાં ફેરવતાં શબનમને જોતાં વેત કહી દીધેલુ કે
"બેટી વો કબસે હવેલી મે પ્રવેશ કર ચૂકે હૈ..!"
મતલબ કે પોતે જે જોયુ હતુ, સત્ય હતુ.
બન્ને પ્રેતાત્માઓ કોની હતી..? એ પણ શબનમ સમજી ગઈ હતી. કદાચ મૌલાના અસબાબ પણ જાણી ગયા હતા.
પ્રેતોની શક્તિનો અંદેશો આવી ગયો હશે એટલે જ પોતાને ચૂપચાપ નિકળી જવાનુ મૌલાનાએ સૂચન કરેલુ.
શબનમના શરીરમાં ધીમો કંપ વ્યાપી વળ્યો હતો.
શરીર તાવથી ધખવા લાગેલુ. શ્વાસોચ્છવાસની ગતિ અનિયમિત બની ગઈ હતી. એ ધરે આવીને બેડ પર પડી ગઈ.
શરીરમાંથી સંપૂર્ણ શક્તિ જાણે હણાઈ ગઈ હતી.
સોહા અને નાઝનિન સ્કૂલેથી આવી નહોતી.
પોતાની હાલત વધુ વણસે એમ લાગતાં એણે માર્થાને ફોન જોડ્યો.
માર્થા સિવિલ હોસ્પિટલની રીટાયર્ડ નર્સ હતી. ઠાકૂર સાહેબની કેન્સર પીડિત બેગમની એણે ધણી સેવા કરેલી.
ઠાકૂર સાહેબની બેગમતો મૃત્યુ પામી પણ માર્થા ઠાકૂર સાહેબની હવેલીનુ માનિતુ મેમ્બર બની ગયેલી.
એને કોઈ પણ જરૂરિયાત માટે હવેલીના દરવાજા બેરોકટોક ખટકાવવાની છૂટ હતી.
સાથે-સાથે શબનમનુ પણ એ ધ્યાન રાખતી.
માર્થા એકલી જ હતી. લોકોની સેવામાં એ જાતને રત રાખતી.
શબનમનો કોલ આવતાં એ તરત દોડી આવેલી.
હાથવગા હથિયારની જેમ અમુક દવાઓ એ પોતાના બેગમાં જ રાખતી.
ગરદન સુધી આવતા કટ સોનેરી વાળ.. નીલી પણ અમી નિતરતી આંખો.. અને ગોળમટોળ ઉજળા ચહેરા પરનુ સદાય જિંવત સ્મિત એની આગવી ઓળખ હતી.
"મેમ..!
ધરમાં પ્રવેશતાંજ માર્થાનો પ્રેમાળ સ્વર સંભળાયો.
ક્યા હૂઆ હૈ તુમકુ..? હમકુ તૂમ્હારા ફીકર હૂઆ. ગોડ કી કસમ..!"
શબનમ પોતાની બેડ પરથી માર્થાને એકધારી જોઈ રહી.
"ક્યા દેખતા હૈ તૂમ ઐસે મેરેકૂ..? ક્યા પહેલે માર્થા કો દેખા નહી હૈ..?"
શબનમના ચહેરા પર સ્મિત ઉપસી આવ્યુ.
એ જોતાં જ માર્થાએ એના માથે હાથ મૂકતાં કહ્યુ. તૂમ્હારે ચહેરે પર યે મુસ્કાન બહોત અચ્છા જમતા હૈ મેમ..! ઉસકો બનાયે રખો.
શબનમનુ બળી રહેલુ બદન જોઈ માર્થા સહેમી ગઈ. એક બીજી વાત પણ એના ધ્યાનમાં આવી હતી. શબનમનુ બદન હજુય કંપી રહ્યુ હતુ.
"તૂમકો તો તેજ ફીવર હૈ મેમ..! કુછ ખાયા હૈ તૂમને..? મૈ તૂમકુ દવાઈ દેતી હું કુછ ભી હો બસ તુમકો ઠીક હોના મંગતા હૈ હમ.. ગોડ બ્લેસ યુ..!"
માર્થા એકધારૂ બોલી ગઈ.
કુછ દેર પહેલે નાશ્તા કિયા હૈ..!
ઠીક હૈ ફીર..! કહેતાં માર્થાએ ટેબ્લેટ આપી. અને ગ્લાસમાં પાણી આપ્યુ.
શબનમ પાણી સાથે ટેબ્લેટ ગટગટાવી ગઈ.
માર્થા શબનમની પડખે બેઠી.
"બસ ફીવર હૈ મગર તૂમ અચ્છા હો જાયેગા મેમ..! વૈસે ભી તૂમ્હારે સિવા ઠાકૂરસાબ કે બચ્ચો કી ઔર હવેલી કી દેખભાલ કૌન કરેગા ભલા..!"
હવેલીનુ નામ પડતાં જ શબનમની આંખોમાં ખૌફ મંડરાયો.
માર્થાએ તેની નોંધ લીધી.
"ક્યા બાત હૈ મેમ તૂમ મૂજે કુછ સેહમા ઔર ડરા હુવા લગ રહા હૈ..?"
"તૂમ ભૂત પ્રેત મેં વિશ્વાસ કરતી હો માર્થા..?"
શબનમના આવા અણધાર્યા સવાલથી માર્થા ચૂપ થઈ ગઈ.
એની શૂન્યમાં આંગળી રહીલી આંખોમાં ભય પગપેસારો કરી રહ્યો હતો.
"પહેલે નહી કરતી થી મગર અબ સમજને લગી હું ઐસા કુછ તો હૈ જો અપની જિંદગી કો તબાહ કરને મે સક્ષમ હૈ..!"
માર્થાની વાતથી શબનમ એટલુ સમજી શકી કે ક્યાંક ને ક્યાંક માર્થા પણ ભૂતાવળના સંસર્ગમાંથી પસાર થઈ હતી.
"ઐસા તૂમ મૂજે ક્યો પૂછ રહી હો મેમ..?
કહી તૂમને કોઈ ભૂતબૂત તો નહી દેખ લિયા ના..?"
માર્થાએ ગભરાહટ સાથે પૂછ્યુ.
શબનમે જાણે માર્થાની વાત સાંભળી જ નહોતી.
"ઉસ પૂરાની હવેલી કે બારેમેં તૂમ કુછ જાનતી હો માર્થા જો પહાડો પર બની હૈ..!"
ચોકવાનો વારો હવે માર્થાનો હતો.
એના ચહેરાનો રંગ ઉડી ગયો. જાણે કોઈએ એના શરીરમાંનુ રક્ત નિચોવી લીધુ ન હોય..!
"ઉસ મનહૂસ હવેલી કા નામભી મત લેના મેમ..!" ચીસ સાથે માર્થાએ ઉશ્કેરાઈ જઈ આવુ કહ્યુ. શબનમ એની હાલત જોઈ ફફડી ગયેલી.
જાણે કોઈ ભયાનક દ્રશ્યોએ માર્થાને ડરાવી દીધી હતી. પૂરાની હવેલી વિશે કોઈ એવી વાત જરૂર હતી જે માર્થા જાણતી હતી.
શબનમ એ જાણવા માગતી હતી..!
કેમકે આલમ અને ઈલ્તજા માં આવેલા બદલાવ માટે 101 ટકા પુરાની હવેલીનુ કનક્શન હતુ એ શબનમ સમજી ચૂકી હતી.
             (ક્રમશ:)
આપના અભિપ્રાયોનો આગ્રહી...
Wtsp 9870063267
આગળના ભાગ માતૃભારતી પર સપ્ટેમ્બરની 22મી એ રીલિજ થશે.. ચીસ ની કેટલાક પાર્ટની જલક અહીં રજૂ કરીશ.. બાકી સંપૂર્ણ કથા માતૃપર..
       રક્ષાબંધનની શુભકામનાઓ સૌને..